رؤیای بی تعبیر گروسی و ترامپ

رؤیای بی تعبیر گروسی و ترامپ

مدتها بود که خیز رافائل گروسی برای تصاحب کرسی دبیرکلی سازمان ملل و دونالد ترامپ برای کسب جایزه صلح نوبل در محافل سیاسی و خبری دنیا به گوش می رسید . سوای قابلیت های حرفه ای و تخصصی از جمله صلاحیت های عمومی برای تصدی پست دبیرکلی سازمان ملل برخورداری از صداقت و سلامت اخلاقی در کنار عنصر تعیین کننده بی طرفی برای نامزدی این پست است . رافائل گروسی با خبط های بزرگی که در مدیریت پرونده هسته ای ایران از خود به جا گذاشت باید این رؤیا را بر باد رفته بداند . مدیرکل این سازمان فنی و حقوقی ( آژانس بین المللی انرژی اتمی) بایستی در تهیه و ارائه گزارشات خود به شورای حکام و فراتر از آن به شورای امنیت سازمان ملل بیش و پیش از هر فاکتوری خود را وامدار ملاحظات فنی و حقوقی بداند و در برابر هیچ گونه وسوسه ای از جاده بی طرفی و انصاف خارج نشود . بعد از برآفتاب افکنده شدن سوگیری (Bias)های گروسی و فاجعه بارتر از آن بازی در زمین رژیم صهیونسیتی که شائبه جاسوس بودن او را هم تقویت کرد ، در واقع ایشان صلاحیت های حرفه ای و اخلاقی خود را حتی برای این جایگاه فعلی از دست داده است چه برسد به منصب استراتژیک تری چون دبیرکلی سازمان ملل متحد که فاکتورهای به غایت سختگیرانه تری را اقتضا دارد .
اما ترامپ که با شعار اول آمریکا America First همواره بدنبال ایده استثناگرایی آمریکایی American Exeptionalism بوده است و حتی سودای محال پاپ شدن را هم کتمان نمی کند ، این بار فکر می کرد که بردن جایزه صلح نوبل فانتزی آخری است که می تواند کلکسیون افتخارات او را تکمیل کند . لذا او در این دور از شعارهای انتخاباتی خود اعلام داشت که رییس جمهور صلح است و به زعم باطل خود می تواند جنگ اوکراین را دو روزه و بحران خاورمیانه را یک روزه حل کند . بعد از خوردن سر او به سنگ خارای واقعیت این بسیط بودن ذهن سیاسی ترامپ بیش از پیش برملا شد و به همین دلیل سرخورده از آن همه خیال‌بافی رؤیایی هم اینک دست از آستین تخریب و تهاجم و دیوانگی درآورده است تا شاید آبی باشد بر آتش نفسانیات اش ! غافل از اینکه این گونه اقدامات نه تنها سبب تشفی خاطر او نمی شود بلکه بیش از گذشته موجب رسوایی او در نظر شهروندان آمریکایی و جامعه جهانی می گردد .

بهزاد حاتم زاده
دانش آموخته حقوق بین الملل