این ابرهای بغض آلود که وزیدن گرفته از تو چرا در ما یکریز میبارد. خم می شوم در خود زانو می زنم وقطره ،قطره می گریم برای پریشانیت. چرا نمی توانم در این امواج پر تلاطم قایق کوچکی باشم یاتخته چوبی رهایی بخش. چرا دستانت ،از دستانمان می لغزد،می رهد اینچنین تلخ اینچنین دهشتبار…… چرا