خزان در بهار
خزان در بهار به قلم مراد حدادیان در واپسین روزهای زمستان و چند قدمی بهار سالی که گذشت (۱۴۰۳ ایرانی) مردی به قامت جوانمردی، از میان دوستداران بیشمارش ، رخت بر بست و در میانه( دل) یار پیوسته وبی حد مهربانش آرام گرفت ، وازین خزان زود هنگام، بهار دل ما نیز پر ملال شد.
خزان در بهار
به قلم مراد حدادیان
در واپسین روزهای زمستان و چند قدمی بهار سالی که گذشت (۱۴۰۳ ایرانی) مردی به قامت جوانمردی، از میان دوستداران بیشمارش ، رخت بر بست و در میانه( دل) یار پیوسته وبی حد مهربانش آرام گرفت ، وازین خزان زود هنگام، بهار دل ما نیز پر ملال شد.
بی تردید رحلت این مسافر خسته، کام شاگردان مشتاقش را تلخ کرد ، اما نام و یادش مانا و تا ابدچون خورشید تابان خواهد ماند.
در دهه ۵۰ جمعی از معلمان فرهیخته و خوب، میهمان جان تشنه فرهنگ کهنه دیار ” هرسین” شدند که حضور ایشان غنای فرهنگ و دانایی دانش آموختگان چند نسل بچه های شهرمان را سبب شد،
به اذعان همه ،گل سر سبد این گلستان مفرح،
استاد فرزانه جوانمرد” محمد جواد عبدی”
عزیز بود که جذبه فرهنگی- محبتی میان او وشاگردانش تا به امروز در کشش و کنش است، بگونه ای که نشستگان کلاس درس و خان مهر استاد دانای مهربان ، تا آخرین روزهای حیاتش ، ارتباط عاطفی– معرفتی عاشقانه با او را حفظ، واز مراحم نفس گرمش برخوردار بودند.
او به قامت یک معلم تمام بود ومن بعنوان یکی از شاگردان کلاس اول ابتدایی او که بیش از سه دهه از عمر خویش را در کسوت معلمی طی کردم، اکنون وقتی به این دوره از زندگیام با تامل مینگرم میبینم تمام این سالهای درس وبحث و احساس و ارتباط با شاگردان فراوان خود ، در سلوک معلمی پا جای پاهای استوار استاد عبدی گذاشته و به این گذر عمر مفتخرم.
استاد عبدی را اهل فضل و معرفت کرمانشاه وایلام به قلم توانایش می شناسند که قدرت نقداو بخصوص در حوزه سینما ، تئاتر وفرهنگ اجتماعی ، شکافنده ظرایف فرهنگ ایرانی و مدافع آن بود که بیش از پنج دهه، بذرهای دانشش ، جوانه های سبزی برآورد، و بارور شد .
اما در شخصیت حقیقی او ،ورای همه اینها گنجینهای بود که کیمیای حضورش سبب فرهیختگی واخلاق رادی میشد.
ما شاگردانش او را به لطافت طبعش میشناسیم که از ترنم احساس پاک و سرشارش ، ریشههای نوع دوستی، مشق شفقت ، نوازش برادری و نوای فطرت انسانی، در وجودمان پا گرفت ، پایدار شد، وسالهای بعد در زمین روابط اجتمایی و زندگی شخصیمان جوانه زد ، وبه گاه معلمی پیاپی ثمر داد،
او همچون چشمه ای جوشیده از صخره ای بلند ، جاری در جان ما بود ، که زندگی با معنا برایمان آفرید.
اکنون ما به دولت عشق او دریایی مهریم، وغرقه احساس شاگردی، که غم فراقش در قلبمان سنگینی میکند،
اما نام نیک بلندش آرامبخش ما.
به روح پاک بزرگش درود میفرستیم وبه شاگردیش تا ابد افتخار میکنیم
برچسب ها :
ناموجود- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.



ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0