یادداشت هفته به قلم دکتر حامد شاهینی

یادداشت هفته
به قلم دکتر حامد شاهینی

خوشا آنانکه هر از بر ندانند

معلم ها و بطور کلی کسانی که در بخش آموزش اشتغال دارند از آموزش و پرورش و دانشگاه ها تا هیئت های علمی سایر سازمان ها اولین قشرهایی در ایران بودند که از رفاقت ها بریدند ! به دلیل اینکه به صورت پاره وقت و ساعتی در کنار هم هستند همنشینی های ممتد اتفاق نمی افتاد تا رفاقت های ماندگار شکل گیرد اگر چه لایه های این اقشار مملو است از دل های صمیمی و احساسی ولی متاسفانه سیستم ها هم با رفاه و آسایش نسبی شرایط برای نزدیکی دل های عاشق معلمان این سرزمین را فراهم نمی کنند. به همین دلیل بعداز بازنشستگی تنهاترین لایه جامعه قشر فهیم و دانای معلم است ! چون او تنها قشریست که نه تنها درد خود بلکه درد جامعه را می فهمد او اهل تفکر است و بیشتر درد او نه برای خود بلکه برای جامعه خویش است .
در گوشه و کنار پارک ها به وفور می بینید حتی نظامی ها یا بانکی ها دوتایی یا گروهی دور دور می زنند هر جا فردی تنها در حال گشت دیدی بی شک معلم است و فرقی نمی کند که او آموزش دهنده دانشگاه پلیس است یا آموزش و‌پرورش! چون او اهل مطالعه و تفکر است.
و هیچکس هم نیست که از اندرون دل خسته او سوالی پرسد!
یک نظریه روانشناسی می گوید انسان هایی که در دوران پایانی زندگی حداقل سه یا چهار رفیق شفیق و سنگ صبور نداشته باشند نه تنها خود بلکه روح و روانشان تنهاست و با این تنهایی باعث نابودی تدریجی سلول های عمر خویش خواهند شد….همین است که معلمان کشور با اینکه بزرگترین سندیکای کارفرمایی خاورمیانه هستند ولی بیشترین تلفات را بعداز خلاصی از کار داریم ! جمعیت کمی از آنها به میانه عمر بازنشستگی می رسند!؟
به راستی او در لایه های تفکر و دانایی خویش پوسیده است .به قول بابا طاهر :
خوشا آنانکه که هر از بر ندانند
نه خطی وا نویسند و نه خوانند…
معلمی همان شمعی که در طول مسیر
نه معیشت و رفاه و فقر بلکه فرق ! و
کاهش احترام اجتماعی قابل احساس !
و در پایان با تنهایی که حقش نیست ! آب نمی شود بلکه از پا در می آید !
پس در کنار هم باشیم تا تنها نمانیم.

https://t.me/khabar_avaye_Paraov