وقتی خستگی تنها جسم را نمی‌گیرد؛ نگاهی به فرسایش روانی شاغلان

نویسنده: فاطمه کریمی

هر روز صبح، میلیون‌ها آدم چشم باز می‌کنند، لباس کار می‌پوشند، به محل کار می‌روند و ساعت‌ها زیر فشار، استرس، توقع، خستگی، بی‌عدالتی، بی‌انگیزگی و گاهی تحقیر، کار می‌کنند. اما وقتی صحبت از “سلامت” می‌شود، اغلب فقط یاد قلب و قند و فشارخون می‌افتیم. هیچ‌کس نمی‌پرسد: “حالت چطوره؟ واقعاً خوبی؟ خسته نیستی از این همه تحمل؟”

در بیشتر محیط‌های کاری، مخصوصاً در کشور ما، سلامت روان یا اصلاً موضوعیت ندارد یا فقط به شکل یک شعار دیواری وجود دارد. کسی به این فکر نمی‌کند که کارمند افسرده، کارگر بی‌انگیزه، یا معلم خسته، فقط یک مشکل شخصی ندارد؛ بلکه یک زنگ خطر برای کل سیستم است.

افسردگی شغلی، فرسودگی کاری، اضطراب ناشی از فشارهای مادی و روانی، روابط سمی در محیط کار، نداشتن امنیت شغلی یا نبودِ فرصت برای رشد… همه این‌ها کم‌کم آدم را از درون تهی می‌کند. اما چون چیزی در ظاهر شکسته نشده، کسی آن را جدی نمی‌گیرد. حتی خودِ ما.

حقیقت این است که برای زنده ماندن، فقط اکسیژن کافی نیست؛ آرامش، احترام و احساس ارزشمندی هم لازم است. محیط کار باید جای رشد باشد، نه شکنجه‌گاه روان. ولی واقعیت خیلی وقت‌ها چیز دیگری‌ست.

در چنین شرایطی، حداقل کاری که می‌توان کرد این است که از سلامت روان خودمان مراقبت کنیم. نه فقط با دارو یا مشاوره، بلکه با مراقبت از مرزهایمان، گفتن «نه» به وظایف اضافه‌ای که توانش را نداریم، وقت گذاشتن برای خودمان، و شاید گاهی فقط با این‌که به خودمان اجازه بدهیم خسته باشیم و بگوییم: “من هم آدمم”.

سلامت روان حق ماست، نه یک امتیاز اضافی.
و وقت آن رسیده که در کنار همه سختی‌ها، آن را جدی بگیریم؛ برای خودمان و برای همدیگر.

منبع روجیار نیوز