از خرام تو در باران چه بارید در این معرکه! تا هنوز افتان و خیزان در فکر تقسیم فکرهایم برتو ،این‌جا می‌نویسم:طنینِ تغزل ِیکی معرکه حاصل جمع، جمع ِخاطر پریشان باشد ، با این تبصره؛ اوج ها، دزدیده نشود، تشویش ِچشم،ممنوع، مسیر، مشروط به چتر نباشد، آسمان هرچه خواست، ببارد. اگر تقدیر،تحریم باشد
بیستون بیستون ! کوه جدا مانده ز یاران ، تنها سرفرازی به تو آموخته ، دوران ، تنها بیستون ! بغضِ ورم کرده ی پابندِ ستم ای به حق ، راست ترین قامتِ زندان ، تنها زین صلابت که توداری به نگاهی کافیست لرزه افتد به دل و دستِ نگهبان ، تنها دیرگاهیست
بغض روحم آزرده شد از این همه رسوایی بغض بغضِ یک باغِ سیاه از شب و تنهایی بغص غنچه هایش به تبر های خزان ، در خون غرق ریشه ها نیز ، گره خورده ی بی پایی بغص سروهای کهنِ طعمِ بهاران در کام مات و مبهوت ، زسر ریزی و پیدایی بغص بغضهایی که
او که زندان را آفرید خود نیز به زندان زیسته به زندان خواهد زیست. او که حکم به اندوهِ آدمی…می‌دهد زودا خود نیز پشیمان از هزار و یکی امضاءِ آواره خواهد شد. هی مَعذورِ بازمانده از تازیانهٔ کبود هی شاهدِ خاموشِ آخرین سَحَر زودا همین حواریون حتی از ایمان به عهدِ عتیقِ خویش خسته خواهند
یادداشت/به نظر می رسد آنچه را که ما لذت متن می نامیم، تماماً از آن متن نیست؛ بخشی از این لذت متغیر است و مربوط به خواننده است، بخشی نیز به احوالات شخصی ما مربوط است. انتظارات و افق ذهنی هر مخاطب با مخاطب دیگر، متفاوت است. هر خواننده از چشم‌انداز ذهنی خودش با متن
کسی منکر و مخالف توسعه ی ملی و بهره برداری بهینه از منابع آبی و دیگر منابع ملی کشور نیست؛ به شرطی که توسعه مشروع، متوازن، همه جانبه و مستمر و پایدار باشد. شکی نیست که توسعه در عین اینکه جزئی لاینفک از زندگی امروزی شده است و ضرورتی انکارناپذیر است، تبعات و اثرات سوئی
